Konu Yorum
28 Şubat 2026’da başlayan “Epic Fury” operasyonuyla birlikte Almanya’nın tavrı, yüzeyde şaşırtıcı görünse de, aslında uzun zamandır örülmekte olan bir ağın mantıksal sonucudur. Şansölye Friedrich Merz, 1 Mart’ta İran’ı “terör rejimi” diye damgalarken, “ABD ve İsrail’in bu rejimin terörüne son verme hedefini paylaşıyoruz” dedi. Askerî katılım yoktu, ama siyasi ve diplomatik destek öylesine netti ki, sanki Berlin’in kararı çok önceden verilmişti.
Peki gerçekten “sadece Holokost mirası” yüzünden mi? Yoksa bu, daha derin bir mekanizmanın, yıllardır yönetilen bir senaryonun parçası mı?
Hürmüz’ün Yedi Kalesi: İran’ın “Batmaz Uçak Gemileri” ve Küresel Enerji Denklemi
Okumak istersen →1. Staatsräson: Resmî Anlatıdan Öte, Bir Kontrol Mekanizması
Angela Merkel’in 2008 Knesset konuşmasında “İsrail’in güvenliği Almanya’nın Staatsräson’udur” demesi, resmî tarihin en çok tekrarlanan cümlesidir. Ancak bu cümle, Holokost’un yarattığı gerçek vicdan azabının ötesinde, Alman devlet aygıtının II. Dünya Savaşı sonrası yeniden yapılandırılmasında bilinçli olarak yerleştirilmiş bir “güvenlik kilidi”dir.
İsrail, Almanya için sadece “tarihsel borç” değil; aynı zamanda Atlantik ötesi ittifakın, silah-sanayi kompleksinin ve Orta Doğu’daki enerji akışının korunmasında stratejik bir düğüm noktasıdır. İran’ın “İsrail’i yok etme” söylemi ve proxy ağı, bu kilidi otomatik olarak devreye sokar. Merz’in Netanyahu’yla operasyon öncesi yaptığı görüşme ve “önceden haberdar olma” durumu, bu mekanizmanın ne kadar rafine işlediğini gösterir. Burada “antisemitizmle mücadele”den öte, belirli bir jeopolitik düzenin korunması söz konusudur.
2. İran’la “İyi İlişkiler” Dönemi: Geçici Bir Perde miydi?
1990’lar ve 2010’larda Almanya, İran’ın Avrupa’daki en büyük ticaret ortağıydı. JCPOA’da öncü rol oynamış, milyarlarca euroluk anlaşmalar imzalamıştı. Peki bu yakınlık neden birdenbire “terör rejimi” söylemine dönüştü?
Çünkü o dönem, İran’ın nükleer programı henüz “yönetilebilir” görülüyordu. 2018’den sonra İran’ın zenginleştirme hızlanması, balistik füze teknolojisindeki sıçrama ve özellikle BRICS eksenine kayması, oyunun kurallarını değiştirdi. Artık Tahran, sadece İsrail için değil, küresel dolar düzeninin ve Batı’nın enerji hakimiyetinin önünde bir engel haline gelmişti.
Khamenei’nin ölümüyle patlak veren kriz, bu perdeyi yırtan son darbeydi. İran’ın misillemeleri başladığında Merz’in “Şimdi müttefiklerimizi eleştirecek zaman değil” demesi, klasik bir “derin konsensüs” ifadesidir: Uluslararası hukuk, insan hakları ve hatta Avrupa’nın kendi ekonomik çıkarları, bu büyük oyunun yanında ikinci planda kalır.
3. Trump, Petrol ve “Günün Sonrası” Planı
Almanya NATO üyesidir ve Trump’ın 2025’teki dönüşüyle birlikte Atlantikçi yapı yeniden sertleşti. Merz’in Washington’la yaptığı “gün sonrası” görüşmeleri, İran’da rejim değişikliği sonrası kurulacak yapının nasıl şekilleneceğini ele alıyordu. Petrol fiyatlarındaki %10-15’lik sıçrama Avrupa’yı vursa da, Berlin’in sessizliği manidardır.
Burada devreye giren, klasik “askerî-endüstriyel-petrol kompleksi”dir. Almanya’nın en büyük silah üreticileri (Rheinmetall, ThyssenKrupp) İsrail’e yönelik satışlarını artırırken, enerji devleri yeni Orta Doğu haritasında yer kapmak için beklemektedir. Trump’ın müttefiklere yönelik tarife tehdidi ise sadece baskı değil; aynı zamanda “ya bizimle ya da karşımızda” restidir.
4. Gerçek Sapma Nedenleri: Görünenden Daha Derin
- Ekonomik Dönüşüm: İran’la ticaret yaptırımlar yüzünden erirken, İsrail’le savunma ve teknoloji işbirliği patladı.
- Güvenlik Algısı: İran’ın Avrupa’daki casusluk ağı ve Yahudi kurumlarına yönelik tehditler, “derin devlet”in eline mükemmel bir malzeme verdi.
- AB İçi Hiyerarşi: Almanya, Rusya-Ukrayna savaşından sonra enerji güvenliğini “varoluş meselesi” haline getirdi. İran’ın Hormuz tehdidi, bu güvenlik paradigmasını doğrudan vurdu.
Sonuç olarak, Almanya’nın desteği “koşulsuz” değil; çok şartlı ama çok derin şartlıdır. Holokost mirası bu şartların en görünür olanıdır, ama asıl motor, Atlantikçi düzenin, enerji akışının ve çok kutuplu tehdide karşı kurulan sessiz ittifakın korunmasıdır.
Bu destek, İran halkına “daha iyi gelecek” vaadiyle paketlenmiş olsa da, aslında yeni bir Orta Doğu haritasının çiziminde Almanya’nın kendine biçtiği rolün icrasıdır.
Tarih, perde arkasını sevenleri her zaman haklı çıkarır. Geriye kalan tek soru şudur: Bu yeni haritada Almanya gerçekten “kazananı” mı, yoksa sadece “kullanılanı” mı olacak?
